Coachingomania

W ostatnich 2-3 latach “narodziła” się w naszym kraju niezliczona liczba coachów. Zastanawiałam się czy to moda na “anglojęzyczność” spowodowała taki wysyp ludzi chcących zajmować się coachingiem, czy to może po prostu wyczulenie na “trendy szkoleniowe” doprowadziło do wszech obecnie panującego słowa coach?

Czy bycie coachem (trenerem osobistym) jest wynikiem posiadanego/posiadanych dyplomów? Czy to przebyte szkolenia dają umiejętności do pomagania innym w osiąganiu celów i zmiany postawy życiowej czy zawodowej? Czy może jednak jest coś innego, co powoduje, że można dać tej drugiej osobie – Klientowi, taki zasób narzędzi, dzięki któremu w jego życiu zajdzie oczekiwana i pożądana zmiana?

Budzi się uśmiech na mojej twarzy, kiedy pomyślę o wielu młodych absolwentach uczelni, gdzie na ostatnim roku dodatkowo “dorobili” sobie specjalizację z coachingu. Lub pracowników działów HR, którym ich szefowie nakazali uzupełnić CV o posiadany dyplom coachingu. Budzi się uśmiech dlatego, że jestem głęboko przekonana, że to nie dyplomy determinują fakt czy ktoś jest rzeczywiście dobrym Trenerem Osobistym. Owszem, panująca wszech obecnie w naszym kraju moda na “dyplomomanię” daje mi podstawy twierdzić, że niewielu zleceniodawców na “usługę” coachingu bierze sobie do serca rzeczywisty bagaż doświadczeń coacha, a jedynie patrzy w jego CV szukając jak największej ilości dyplomów i certyfikatów.

Budzi się uśmiech na mojej twarzy, kiedy pomyślę o młodych ludziach z HR, którzy, z racji swojej funkcji, dokonują wyboru na stanowisko coacha w ich firmie (o systemie rekrutacji w polskich firmach pozwolę sobie napisać wkrótce).

Mogłabym mieć tonę dyplomów, tylko co z tego? Nazywając rzeczy po imieniu: czy wierzycie czy nie, spotkałam na swojej drodze wielu najznamienitszych Trenerów, którzy nawet nie wiedzieli co znaczy słowo“coach”, a pomimo to potrafili odpalić taki ogień u ludzi, którzy zwrócili się do nich o pomoc w zmianie, że siła wylotu rakiet NASA to pikuś (uppsss, Pan Pikuś). Ludzi tych traktuję jako światło przewodnie na mojej własnej drodze, są dla mnie drogowskazem i autorytetem. Może kiedyś “zrobią” sobie dyplom coacha??? Ale i tak wtedy nie przeobrażą się w “zwierzę korporowe lub HR-owe”. I chwała Bogu.

Suma wszystkich doświadczeń, zwłaszcza tych ciężkich gatunkowo, przeżytych w swoim życiu, umiejętność syntezy, analizy, znalezienia drogi wyjścia, odnalezienia siły i gotowości pójścia na przód, umiejętność utrzymania w sobie radości i wiary, że to wszystko, co nas spotyka w życiu jest efektem potrzeby na tego rodzaju wydarzenia, czyli suma tego czegoś co nazywa się po prostu Mądrością Życiową – to jest skład “magazynowy” Trenerów, przed którymi chylę zawsze czoła. Bo doskonale wiem, co to znaczy.

E.S.

Coachingomania

Leave a Reply Cancel reply